Wojsko
Armia Andersa
Polskie Siły Zbrojne w ZSRR, formowane od sierpnia 1941 roku pod dowództwem gen. Władysława Andersa z Polaków zwolnionych z więzień i łagrów. W 1942 roku ewakuowano je wraz z cywilami do Iranu.
Po napaści Niemiec na ZSRR układ Sikorski–Majski z 30 lipca 1941 roku przywrócił stosunki polsko-radzieckie i pozwolił utworzyć w ZSRR polską armię. Dowódcą został gen. Władysław Anders, zwolniony z więzienia na Łubiance. Do punktów werbunkowych w Buzułuku, Tockoje i Tatiszczewie ciągnęły tysiące wycieńczonych zesłańców i więźniów. Brakowało tylko oficerów z obozów w Kozielsku, Starobielsku i Ostaszkowie, o których los Polacy na próżno pytali.
Z powodu głodu i braku uzbrojenia armię ewakuowano przez Morze Kaspijskie do Iranu w dwóch rzutach, wiosną i latem 1942 roku. Wyszło z nią ponad 110 tysięcy ludzi, w tym około 77 tysięcy żołnierzy i dziesiątki tysięcy cywilów, wiele dzieci. Na Bliskim Wschodzie stała się podstawą 2 Korpusu Polskiego, który walczył we Włoszech.
Źródła
W kronice
(02)2 teksty używają tego pojęcia.