Wojsko
Ludowe Wojsko Polskie
Wojsko polskie tworzone od 1943 roku w ZSRR pod kontrolą komunistów, z dużym udziałem oficerów radzieckich, walczące u boku Armii Czerwonej. Oficjalnie nazywało się Wojskiem Polskim.
Wiosną 1943 roku, po zerwaniu stosunków z rządem RP w Londynie, Stalin zgodził się na utworzenie podporządkowanej Moskwie polskiej armii. W maju 1943 roku w Sielcach nad Oką, pod patronatem Związku Patriotów Polskich, zaczęto formować 1 Dywizję Piechoty im. Tadeusza Kościuszki pod dowództwem płk. Zygmunta Berlinga. Brakowało polskich oficerów, więc wielu dowódców przyszło z Armii Czerwonej. Dywizja weszła do walki pod Lenino 12–13 października 1943 roku.
W 1944 roku powstały 1 i 2 Armia Wojska Polskiego; 1 Armia próbowała we wrześniu przyjść z pomocą powstańcom w Warszawie, walczyła na Wale Pomorskim i pod Kołobrzegiem, a obie armie wzięły udział w operacji berlińskiej. W 1945 roku wojsko to liczyło blisko 400 tysięcy żołnierzy. Nazwę „ludowe” nadała mu propaganda PRL; dla rządu w Londynie była to polskojęzyczna formacja u boku Armii Czerwonej.
Źródła
W kronice
(05)5 tekstów używa tego pojęcia.