Sanacja

Po zamachu stanu z 12–14 maja 1926 roku Piłsudski nie objął prezydentury, ale do śmierci w 1935 roku był rzeczywistym przywódcą państwa. Zapleczem parlamentarnym był Bezpartyjny Blok Współpracy z Rządem. Rządy stawały się coraz bardziej autorytarne: w 1930 roku przywódców opozycji uwięziono w Brześciu, od 1934 roku działał obóz odosobnienia w Berezie Kartuskiej, a konstytucja kwietniowa z 1935 roku wzmocniła władzę prezydenta. Po śmierci Piłsudskiego władzę dzielili prezydent Ignacy Mościcki, marszałek Edward Rydz-Śmigły i minister Józef Beck.

Klęska wrześniowa zakończyła rządy sanacji. Rząd na uchodźstwie gen. Sikorskiego tworzyli głównie dawni przeciwnicy obozu, obwiniający go o porażkę, a wobec konspiracji kojarzonej z piłsudczykami, jak Służba Zwycięstwu Polski, zachowywał nieufność. Spory między sanacją a opozycją ciążyły na polskiej polityce przez całą wojnę.