Polityka
UPA i OUN
Ukraińska Powstańcza Armia; Organizacja Ukraińskich Nacjonalistów
OUN – podziemna organizacja ukraińskich nacjonalistów założona w 1929 roku; UPA – jej zbrojne ramię, tworzone od 1942 roku przez frakcję Bandery (OUN-B). W latach 1943–1945 dokonały rzezi Polaków na Wołyniu i w Galicji.
Organizacja Ukraińskich Nacjonalistów powstała w 1929 roku w Wiedniu i dążyła do niepodległego państwa ukraińskiego, w okresie międzywojennym także przez zamachy w Polsce. W 1940 roku rozpadła się na frakcję Stepana Bandery (OUN-B) i Andrija Melnyka (OUN-M). OUN-B od 1942 roku tworzyła Ukraińską Powstańczą Armię, którą od 1943 roku dowodził Roman Szuchewycz. UPA walczyła z Niemcami, z partyzantką radziecką i z polskim podziemiem, a po wojnie z władzami radzieckimi i polskimi.
W 1943 roku OUN-B i UPA rozpoczęły na Wołyniu, a potem w Galicji Wschodniej, akcję usunięcia ludności polskiej, której kulminacją była krwawa niedziela 11 lipca 1943 roku. Według szacunków IPN zginęło 80–120 tysięcy Polaków; IPN kwalifikuje te zbrodnie jako ludobójstwo. Ofiarami padali też Ukraińcy, którzy pomagali Polakom. Ocena UPA pozostaje jedną z najtrudniejszych kwestii w stosunkach polsko-ukraińskich. Jej działalność w Polsce praktycznie zakończyła akcja „Wisła” w 1947 roku.
Źródła
W kronice
(14)14 tekstów używa tego pojęcia.
1941
1944