Karta Atlantycka

Roosevelt i Churchill naradzali się 9–12 sierpnia 1941 roku na okrętach w zatoce Placentia. Nie był to podpisany traktat, lecz deklaracja „wspólnych zasad”: rezygnacja ze zdobyczy terytorialnych, żadnych zmian granic wbrew woli zainteresowanych narodów, prawo do wyboru formy rządów i przywrócenie suwerenności narodom jej pozbawionym, a także swoboda handlu i żeglugi. Formalnie neutralne Stany Zjednoczone stanęły w ten sposób publicznie u boku Wielkiej Brytanii.

We wrześniu 1941 roku do zasad Karty przystąpili inni alianci, w tym ZSRR i Polska, a 1 stycznia 1942 roku potwierdziła je Deklaracja Narodów Zjednoczonych. Rząd RP wielokrotnie powoływał się na Kartę, protestując przeciw oderwaniu ziem wschodnich bez jego zgody, ale mocarstwa w Teheranie i Jałcie nie traktowały jej jako wiążącej.