Linia Curzona

Linia nawiązywała do deklaracji Rady Najwyższej Ententy z 8 grudnia 1919 roku o tymczasowej granicy Polski. W czasie wojny polsko-bolszewickiej brytyjski minister spraw zagranicznych lord George Curzon zaproponował ją w nocie do Moskwy jako linię rozejmową: od Grodna przez Brześć, wzdłuż Bugu i na wschód od Przemyśla ku Karpatom. Jej autorem był w rzeczywistości urzędnik Foreign Office Lewis Namier, a w Galicji istniały dwa warianty, z których tylko jeden zostawiał Lwów po stronie polskiej. Po zwycięstwie Polski w 1920 roku granicę wytyczył pokój ryski znacznie dalej na wschód.

W czasie drugiej wojny światowej Stalin domagał się granicy na linii Curzona. Na konferencji w Teheranie Churchill i Roosevelt zgodzili się na to w zasadzie, nie informując o tym rządu RP, a w Jałcie trzy mocarstwa przyjęły ją jako podstawę granicy. Umowa polsko-radziecka z 16 sierpnia 1945 roku, z niewielkimi odchyleniami, pozostawiła Wilno i Lwów w ZSRR.