Akcja „Burza”

Rozkaz gen. Tadeusza Bora-Komorowskiego z 20 listopada 1943 roku zastąpił wcześniejszy plan powstania powszechnego. Oddziały AK, odtwarzające dywizje i pułki Wojska Polskiego z 1939 roku, miały w ostatniej chwili przed nadejściem frontu atakować Niemców, a dowódcy i przedstawiciele Delegatury – ujawniać się jako reprezentanci Rzeczypospolitej. Miało to udokumentować polskie prawa do ziem wschodnich i niezależność państwa mimo braku stosunków z ZSRR.

„Burza” zaczęła się w styczniu 1944 roku na Wołyniu, objęła Wileńszczyznę (operacja „Ostra Brama”), Lwów, Lubelszczyznę i dalsze okręgi, a jej najważniejszym aktem było powstanie warszawskie. Wzięło w niej udział około 100 tysięcy żołnierzy. Wojskowo często się powiodła, politycznie zakończyła klęską: NKWD rozbrajało oddziały, aresztowało dowódców i wywoziło żołnierzy w głąb ZSRR. Gen. Okulicki zakończył akcję 26 października 1944 roku.