Armia Krajowa

14 lutego 1942 roku gen. Władysław Sikorski przemianował Związek Walki Zbrojnej na Armię Krajową. AK była częścią Polskich Sił Zbrojnych, podlegała Naczelnemu Wodzowi, a w sprawach politycznych pozostawała w zależności od Delegata Rządu na Kraj. Dowodzili nią kolejno gen. Stefan Rowecki „Grot”, gen. Tadeusz Komorowski „Bór” i gen. Leopold Okulicki „Niedźwiadek”. Wchłonęła większość innych organizacji konspiracyjnych i była największą armią podziemną okupowanej Europy: dla lata 1944 roku podaje się od około 250 do blisko 400 tysięcy zaprzysiężonych żołnierzy, przy stale niewielkiej ilości broni.

AK prowadziła wywiad, sabotaż, dywersję i walkę partyzancką, a jej wywiad zdobył m.in. informacje o niemieckich rakietach V-2. Jej największymi działaniami były akcja „Burza” i powstanie warszawskie w 1944 roku. Po wkroczeniu Armii Czerwonej NKWD rozbrajało jej oddziały, a dziesiątki tysięcy żołnierzy aresztowano i wywieziono w głąb ZSRR.