Ostateczne rozwiązanie

Wyrażenie pojawiało się wcześniej w znaczeniu wypędzenia Żydów z niemieckiej strefy wpływów. W lipcu 1941 roku Hermann Göring upoważnił Reinharda Heydricha do przygotowania „ostatecznego rozwiązania” w całej Europie. Historycy nie znają dokładnej daty decyzji o zagładzie; zapadała ona w 1941 roku, w czasie wojny z ZSRR, gdy masowe rozstrzeliwania objęły całe społeczności żydowskie, z kobietami i dziećmi.

Na konferencji w Wannsee 20 stycznia 1942 roku urzędnicy SS, partii i ministerstw uzgadniali sposób przeprowadzenia „ostatecznego rozwiązania”, nie podejmowali jednak samej decyzji. Jego realizacja – getta, rozstrzeliwania, deportacje i obozy zagłady – kosztowała życie około sześciu milionów Żydów. Niemieckie dokumenty unikały mówienia wprost i pisały o „ewakuacji” czy „przesiedleniu”.