Getto

Pierwsze getto okupant utworzył w październiku 1939 roku w Piotrkowie Trybunalskim. Łącznie powstało ich ponad tysiąc, prawie wszystkie w okupowanej Polsce, krajach bałtyckich i na zajętych ziemiach ZSRR; największe, w Warszawie i Łodzi, więziły setki tysięcy ludzi. Jedne otaczał mur lub płot, inne były otwarte, ale wyjście bez zezwolenia groziło karą, a od 1941 roku w Generalnym Gubernatorstwie śmiercią. Wewnętrzną administrację prowadziły narzucone przez Niemców Judenraty. Ciasnota, głód i epidemie powodowały ogromną śmiertelność.

Od 1941 roku getta stały się częścią „ostatecznego rozwiązania”: ich mieszkańców rozstrzeliwano lub wywożono do obozów zagłady. Większość zlikwidowano w latach 1942–1943, ostatnie duże getto, łódzkie, latem 1944 roku. W kilku doszło do zbrojnego oporu, z którego najbardziej znane jest powstanie w getcie warszawskim w kwietniu 1943 roku.