Germanizacja

Hitler zapowiadał już w 1933 roku „bezwzględną germanizację” przestrzeni życiowej na wschodzie. Na ziemiach polskich wcielonych do Rzeszy zamykano polskie szkoły, prasę i kościoły, zmieniano nazwy miejscowości i ulic, a setki tysięcy Polaków i Żydów wysiedlono do Generalnego Gubernatorstwa, osiedlając w ich domach Niemców z krajów bałtyckich, Wołynia czy Besarabii. Mieszkańców dzielono według niemieckiej listy narodowościowej. Polskie dzieci o „pożądanych cechach rasowych” odbierano rodzinom i wywożono do Rzeszy, m.in. z Zamojszczyzny w latach 1942–1943.

Podobną politykę Niemcy prowadzili w Luksemburgu i Alzacji, gdzie zakazano francuskiego i zniemczano nawet nazwiska, a w Protektoracie Czech i Moraw planowali po wojnie zgermanizować część Czechów. Celem było trwałe zniemczenie zdobytych ziem i usunięcie z nich ludności uznanej za niepożądaną.