Łapanka

Łapanki przeprowadzały SS, policja, żandarmeria i wojsko, często po to, by urzędy pracy wypełniły narzucone liczby robotników dla Rzeszy. Obławy urządzano na ulicach, w tramwajach, pociągach, na targach i przy kościołach. Zatrzymanych przetrzymywano w obozach przejściowych, a potem wysyłano na roboty, do obozów koncentracyjnych albo rozstrzeliwano w egzekucjach odwetowych. We wrześniu 1940 roku w czasie łapanki w Warszawie celowo dał się zatrzymać Witold Pilecki, by trafić do Auschwitz.

Łapanki stały się jednym z symboli okupacyjnego terroru, zwłaszcza w Warszawie i Krakowie, gdzie 6 sierpnia 1944 roku przeprowadzono największą z nich. Podobne obławy, także wymierzone w Żydów, Niemcy i ich sojusznicy urządzali w całej okupowanej Europie – we Francji nazywano je rafles. Słowo przetrwało w polszczyźnie jako określenie przypadkowego wyboru.